Η ζωή του θρυλικού Nick “The Greek”

O Nick “The Greek” αποτελεί τον απόλυτο θρύλο στον κόσμο των τυχερών παιχνιδιών.

Δισεκατομμύρια πέρασαν από τα χέρια του και ο ίδιος έλεγε πως έχει περάσει πάνω από 70 φορές από την απόλυτη φτώχια στον πλούτο.

Ο Νίκος Δάνδολος, όπως ήταν το όνομά του, γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1883 και το 1902, σε ηλικία 19 ετών, έφυγε για την Νέα Υόρκη.

Eίχε σπουδάσει φιλοσοφία στην ευαγγελική σχολή, μίλαγε 5 γλώσσες και λάτρευε ιδιαίτερα τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σε όλη την διάρκεια της ζωής του αλλά τον κέρδισαν οι πιθανότητες και έτσι βρέθηκε στο Μόντρεαλ όπου γνώρισε τον ιππόδρομο και άρχισε να τζογαρει.

Μέσα σε έξι μήνες έβγαλε μισό εκατομμύριο δολάρια αλλά πολύ γρήγορα έμεινε και πάλι απένταρος.

Tότε ξεκίνησε να πηγαίνει σε τοπικά καζίνο και λέσχες και έγινε κολλητός φίλος με τον Νέστορα, τον πιο θρυλικό τζογαδόρο της εποχής που έλεγε: «αν ο Θεός θέλει να μάθει να παίζει, θα έρθει σε μένα».

Εκεί είχε την πρώτη του επαφή με τα ζάρια και τα χαρτιά και δεν άργησε να γίνει άσσος σε όλα τα είδη παιχνιδιών.

Τότε ήταν που άρχισε να χτίζεται ο μύθος γύρω από τον “Nick The Greek” και όπου εμφανιζόταν γινόταν πανικός. Αρκετά καζίνο της εποχής προθυμοποιήθηκαν να του κόβουν μέχρι και μισθό μιας και οι πελάτες αντιμετώπιζαν ακόμη και σαν «αξιοθέατο» την παρουσία του Nick The Greek στα τραπέζια.

Διάφορες ιστορίες από τα τραπέζια που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας ενίσχυαν τον θρύλο γύρω από τον Έλληνα παίκτη.

Όταν ο Nick The Greek ταπείνωσε τον αρχηγό της Μαφίας 

Στο κέντρο Ελ Μαρόκο της Νέας Υόρκης ένα βράδυ ο Νικ αναμετρήθηκε στο πόκερ με τον νονό της Μαφίας, Κοστέλλο.

Ο Νικ κέρδισε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια και όταν σηκώθηκε από το τραπέζι ο Κοστέλλο του είπε: «Έλληνα δεν συνεχίζεις και φεύγεις γιατί είσαι δειλός». Ο Nick The Greek στράφηκε στον βασιλιά της Αιγύπτου, τον Φαρούκ, που ήταν ανάμεσα στους θεατές και του ζήτησε να ανακατέψει την τράπουλα. Στην συνέχεια γύρισε στον Κοστέλλο και του είπε: «Και τώρα Αμίγκο, έλα να τραβήξουμε από ένα χαρτί. Όποιος τραβήξει το μεγαλύτερο κερδίζει $500.000». Ο Κοστέλλο δεν περίμενε αυτή την αντίδραση και κοίταξε άγρια τον αντίπαλό του. Στην συνέχεια άναψε το πούρο του και αποχώρησε από το κέντρο με τους άνδρες της ασφάλειάς του.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας New York Times την επόμενη ημέρα έγραφε πως ο Nick The Greek ταπείνωσε τον Κοστέλλο και ήταν αδιαμφισβήτητα ο βασιλιάς του πόκερ. Δεν είναι τυχαίο που λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του μπήκε στο Poker Hall of Fame, την μεγαλύτερη αναγνώριση που μπορεί να λάβει ένας παίκτης πόκερ.

Ο Nick The Greek είχε ισχυρούς φίλους όπως ο Σινάτρα, ο Σαβάλας, ο Ωνάσης αλλά και ο Αϊνστάιν.

Ο Νick The Greek και ο Αϊνστάιν

Μια μέρα ο Nick The Greek πήγε να ξεναγήσει τον φίλο του Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Λας Βέγκας που μόλις είχε ανοίξει. Ο Νικ φοβούμενος πως οι φίλοι του θα κοροϊδεύουν τον Αϊνστάιν αν μάθαιναν πως είναι διακεκριμένος επιστήμονας τον σύστησε ως τον Μικρό Αλ που εξουσιάζει τα παιχνίδια στο Jersey.

Η μαραθώνια αναμέτρηση με τον Johnny Moss

Ο θρύλος θέλει τον Nick The Greek να έχει παίξει με τον κορυφαίο παίκτη πόκερ, Johnny Moss ένα παιχνίδι που κράτησε 5 μήνες, από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Μάιο του 1949. Διάλειμμα έκαναν μόνο για ύπνο και φαγητό και τελικά ο Nick The Greek έχασε πάνω από 2.000.000 δολάρια. Φεύγοντας είπε την ατάκα που έμεινε στην ιστορία: «Κύριε Μος, θα πρέπει να σας αφήσω να φύγετε…» και έπειτα πήγε να κοιμηθεί.

Πολλοί πιστεύουν πως από αυτή την μαραθώνια αναμέτρηση γεννήθηκε η ιδέα του World Series of Poker.

Χαρακτηριστικό ήταν πως τον ενδιέφερε μόνο η συγκίνηση του παιχνιδιού και όχι η νίκη. Τα λεφτά δεν τα υπολόγισε ποτέ και τελικά έφυγε από την ζωή σε ηλικία 83 ετών πάμφτωχος από καρδιακή προσβολή, ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1966. Οι φίλοι του φρόντισαν να έχει μια πολυτελέστατη τελετή και τον αποχαιρέτησαν σε χρυσό φέρετρο.

Η κηδεία του έγινε στο Las Vegas και εκεί ήταν όλοι, από αστέρες του Χόλυγουντ μέχρι μαφιόζους με πολυτελέστατες λιμουζίνες.

Χαρακτηριστική είναι η φράση πως ο Frank Sinatra στην κηδεία του έκλαιγε σαν μικρό παιδί και στην ομιλία του είπε μεταξύ άλλων: «Νικ, ήσουν τόσο αγνός και έντιμος που η μόνη περιουσία σου ήταν οι αγαθοεργίες σου».

Σύμφωνα με αναφορές που έγιναν κάθε μέρα ο Nick The Greek έδινε χρήματα σε όσους του ζητούσαν ακόμη και προς το τέλος της ζωής του που επιβίωνε παίζοντας στις μικρότερες λέσχες και στα χαμηλότερα stakes.

Διαβάστε περισσότερες ιστορίες από την ζωή του Nick The Greek

Το κείμενο παρουσιάζει σε γενικές γραμμές την «παραμυθένια» ζωή του Έλληνα μετανάστη στην Αμερική:

Ο Nick the Greek, ενθρονισμένος Βασιλιάς των Τζογαδόρων, πετάει άλλη μια μάρκα των $5 στο ποτ. Σε αυτό το σημείο της ζωής του, παίζει όσο περισσότερα μπορεί. Τα περισσότερα από τα πάλαι ποτέ πλούσια μαλλιά του, έχουν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο με τα χρήματά του – χάθηκαν.

Δεν έχει σημασία για τον Nick. Τα stakes ήταν πάντα κάτι σχετικό γι αυτόν και αυτό (σ.σ. το στοίχημα των $5) είναι εξίσου σημαντικό με ένα call $20.000 απέναντι στον Johnny Moss. Είναι μια μεγάλη, τελική δοκιμή της φιλοσοφίας του. Είναι ένας τρόπος να επιβεβαιώσει ότι συνεχίζει να είναι αυτός ακριβώς που είναι, ο Νικόλας Δάνδολος του Ανδρέα, πολύκροτος τζογαδόρος και κύριος από τους λίγους.

«Παίζω για το ρίσκο, όχι για τα χρήματα», είχε πει κάποτε. «Ένας ψαράς πέστροφας ψαρεύει για τη χαρά της δραστηριότητας, όχι για το κρέας. Αυτός ο τρόπος σκέψης δημιουργεί μυστήριο στο μυαλό του αντιπάλου. Κανείς δε θέλει να βγάλει το μυστήριο από τη δράση. Όλοι θέλουν να δουν πως θα τελειώσει».

Σύντομα θα ήταν νεκρός, ένα τέλειο τέλος σε μια τέλεια ιστορία, σχεδόν τόσο ταπί, όσο ένας αλήτης του δρόμου. Τον θρήνησαν όλοι οι «βασιλείς» της Αμερικής και θάφτηκε σε ένα χρυσό φέρετρο. Στον πάτο, «χαμένος» για τελευταία φορά, τον κατέβασαν στο χώμα του Κοιμητηρίου Woodlawn (που αλλού;) στο Λας Βέγκας.

«Ο θάνατος είναι ένας συνεχής ύπνος, χωρίς τη διακοπή ανόητων ονείρων», είχε πει μια δεκαετία νωρίτερα σε έναν ξεθεωμένο dealer που ήθελε μόνο να κοιμηθεί. «Ο θάνατος είναι μια δίοδος στην κόλαση», γκρίνιαξε ο dealer. «Καμία σχέση. Η κόλαση πεθαίνει μαζί σου», είπε ο Δάνδολος.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Δάνδολος μπήκε στην συνείδηση των Αμερικανών ως ο Βασιλειάς των Τζογαδόρων, όταν το Περιοδικό Collier’s δημοσίευσε ένα αφιέρωμα σε τρία μέρη περιγράφοντας τα εκατομμύρια και τα εκατομμύρια των δολαρίων που ο Nick The Greek κέρδισε και έχασε ζώντας τη ζωή ενός τζογαδόρου-φιλοσόφου.

Υπογεγραμμένο από τους αρθρογράφους του Collier’s, Richard Donovan και Hank Greenspun, το άρθρο σκιαγραφούσε τον Nick the Greek ως τον άνθρωπο που επέπλεε στην επιφάνεια του μυστηριώδους κόσμου του τζόγου με μια πρωτόγνωρη περηφάνια.

Δεν είναι μόνο ο Βασιλιάς των Τζογαδόρων, είναι και ο «Αστραφτερός» Βασιλιάς, ντυμένος πάντα με παπιγιόν και βραδινό σακάκι, με τα σκούρα του μαλλιά τραβηγμένα μακριά από το πρόσωπό του κι εξίσου κοντά του ένα πούρο κι ένα φιλοσοφικό ευφυολόγημα για την ανοησία των προλήψεων ή τη σημασία των χρημάτων για έναν άνθρωπο όπως εκείνος.

«Ό,τι ήρθε, παρήλθε», έλεγε, εξηγώντας γιατί θα μπορούσε μόνο να είναι στην ίδια οικονομική κατάσταση, όπως έλεγε. «Έχω υπάρξει πλούσιος και ταπί 73 φορές στη ζωή μου. Η χαρά που προσφέρει αυτού του είδους η οικονομική κατάσταση, είναι πέρα από τις περιγραφικές μου ικανότητες».

Το από πού ήρθαν τα χρήματα είναι λίγο μυστηριώδες. Γεννημένος το 1883 στην Κρήτη, ήρθε (σ.σ. πήγε) στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένας νεαρός άντρας με χαρτζιλίκι, ένας καλοβγαλμένος απόφοιτος πανεπιστημίου, με πτυχίο στη Φιλοσοφία και αγάπη για την ποίηση. Ένας άνθρωπος που μιλούσε πέντε γλώσσες και «απήγγειλε» Σωκράτη.

Το άρθρο του Collier’s υποστηρίζει ότι ανέβασε τα stakes του έως και τις $500.000 στοιχηματίζοντας σε άλογα, στον Καναδά, με τη βοήθεια ενός τζόκεϊ με τον οποίο μπορεί και να έστηναν ή να μην έστηναν αγώνες. Τα επόμενα 30 χρόνια της ζωής του τα ξόδεψε απομυζώντας την οικογενειακή περιουσία τζογάροντας όσα χρήματα μπορούσε να βρει, στο Σικάγο, τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ορλεάνη, τζογάροντας στις πιο ψηλές σφαίρες, σε μέρη που ανήκαν σε γκάνγκστερ, μέχρι που εν τέλει κατέλειξε στην τότε επαρχιακή πόλη που λεγόταν Λας Βέγκας.

Διατηρούσε τον τρόπο ζωής του, σύμφωνα με το άρθρο, με έναν από τους τέσσερις τρόπους: μέσω μιας μικρής ομάδας πλούσιων Ελλήνων, μιας μεγάλης ομάδας φτωχών Ελλήνων, μια πλούσια νεοϋορκέζα χήρα ή διάφορους μαφιόζους εκτός πόλης. Το περιοδικό Collier’s επίσης έγραψε ότι ο Δάνδολος είχε δώσει περισσότερα από 20 εκατομμύρια δολάρια σε φιλανθρωπίες κάθε πρωί, έδινε μετρητά σε όσους ανθρώπους πήγαιναν να του ζητήσουν.

Για τις ανάγκες του αφιερώματος παρακολούθησαν τον Δάνδολο σε διάφορα σημεία του Las Vegas για μερικές μέρες, βλέποντάς τον να σκορπάει $90.000 εδώ, $60.000 εκεί, κι όλα αυτά ενώ έμενε ψύχραιμος και πολιτισμένος, ένα παράδειγμα για το πώς να είναι κανείς κύριος, ένας άνθρωπος με τόση περιφρόνηση για τα χρήματα που είχε ξοδέψει τουλάχιστον $100.000 στο καθαριστήριο, ένα παντελόνι και άφησε ένα καπέλο στην γκαρνταρόμπα ενός εστιατορίου με $80.000 περασμένα στο γείσο.

Ο Hank Greenspun, συνυπογράφων το άρθρο, είχε ένα πολύ καλό λόγο να χτίσει την εικόνα του Δάνδολου, ως μιας ατραξιόν που πρέπει να δουν όλοι. Ο Greenspun όχι μόνο είχε στην κατοχή του το Las Vegas Sun (σ.σ. καζίνο της εποχής), αλλά ήταν επίσης και μεγάλος «παίκτης» στην αγορά ακινήτων του Vegas, αφού του ανήκε η γη στην οποία είναι τώρα χτισμένο το Henderson. Η ευκαιρία να δώσει στα 2 εκατομμύρια των αναγνωστών του Collier’s έναν ακόμα λόγο να επισκεφτούν (σ.σ. το Λας Βέγκας) ήταν ανεκτίμητη. Ο Nick the Greek ήταν χρυσός.

Για τους φίλους του πόκερ, ο Δάνδολος είναι πιο γνωστός για την μονομαχία του με τον Johnny Moss το 1951, ένα θέαμα που συνδέθηκε με τη δημιουργία του World Series of Poker. Ένα παιχνίδι mixed, που μετατράπηκε σε έναν αγώνα five-card stud, που φέρεται ότι κράτησε κάμποσους μήνες και ολοκληρώθηκε με τον Nick The Greek να προφέρει την περιβόητη ατάκα παράδοσης «Κύριε Moss, θα πρέπει να σας αφήσω να φύγετε».

Αυτός ο αγώνας αναφέρεται πρώτη φορά στο τεύχος του Ιανουαρίου 1971, του περιοδικού Sports Illustrated, σε ένα αφιέρωμα στον Moss, αλλά ο ίδιος ο Moss δεν αναφέρθηκε στο παιχνίδι. Ο συντάκτης του άρθρου, Edwin Shrake, το αναφέρει ως μια ιστορία που αρέσει στους παλιούς τζογαδόρους να αφηγούνται. Σύμφωνα με τον Shrake, έγινε το 1951.

Αργότερα ο Moss μίλησε για το παιχνίδι σε συνεντεύξεις και είπε ότι έγινε το 1949, ότι κέρδισε $4 εκατομμύρια και έφυγε τελικά από το Vegas μερικά χρόνια αργότερα, χρεωμένος κατά $500.000 γιατί του άρεσε να παίζει ζάρια.

Υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα το παιχνίδι να μην έγινε ποτέ, ή τουλάχιστον να μην έγινε με τον τρόπο που το φανταζόμαστε σήμερα, με τον Nick the Greek να μονομαχεί με τον Moss, για ώρες και ώρες, με τα railbirds να στριμώχνονται ο ένας πίσω από τον άλλο για να ρίξουν μια καλύτερη ματιά καθώς ανοίγουν τα φύλλα και σε όλες εκείνες τις μάρκες, για να δουν πώς είναι να ζεις τη ζωή του τζογαδόρου.

Δεν υπάρχει κανένα καταγεγραμμένο αρχείο του Nick The Greek να μιλάει γι αυτό το παιχνίδι, ούτε καν στο σημαντικό αφιέρωμα που δημοσίευσε το Collier’s, το οποίο ήταν τόσο βιογραφία, όσο και δημόσιες σχέσεις. Δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο σε εφημερίδα, είτε από το 1949, είτε από το ‘51 που να αναφέρει το παιχνίδι. Οι νεκρολογίες του δεν αναφέρουν τίποτα για το πόκερ.

(…)

Το άρθρο συνεχίζει αναφέροντας περισσότερα ιστορικά παιχνίδια που θεωρείται ότι έπαιξε ο Nick The Greek και καταλήγει εξηγώντας ότι πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε ένα ξενοδοχείο στο Beverly Hills, παίζοντας πόκερ σε χαμηλότερα όρια, ώσπου απεβίωσε το 1966, σε ηλικία 83 ετών. Μπήκε στο Poker Hall of Fame το 1979, μαζί με τον Johnny Moss.

Πηγή: Pokerlobby.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ

Για να συνομιλήσετε στο Chat του KolpoBet.gr παρακαλώ πολύ να συνδεθείτε. Σε περίπτωση που δεν έχετε λογαριασμό δημιουργείστε για να μπορείτε να ανταλλάζεται απόψεις μέσα από την μεγαλύτερη στοιχηματική κοινότητα